نویسنده: alamdark

وب سایت: http://alamdark.7gardoon.com

خداوند كائنات را آفريده‌است؛ تمام آفريدگانش را به دو جنس ذكر و انثي يا نر و ماده تقسيم كرده‌است
کار کردن زن در بیرون منزل
کار کردن زن در بیرون منزل خداوند كائنات را آفريده‌است؛ تمام آفريدگانش را به دو جنس ذكر و انثي يا نر و ماده تقسيم كرده‌است؛ و براي هر جنس وظايفي مناسب با قدرت و امكانات و طبيعت خلقت و مطابق با نيازها و توانمندي‌هايش قرار داده‌است. توزيع طبيعي اقتضا مي‌كند كه كار كردن مرد بيرون از خانه، و كار كردن زن درون خانه باشد؛ و كسي كه غير از اين بگويد با فطرت و طبيعت وجود انساني مخالفت كرده‌است؛ چرا كه خانه مكان طبيعي‌است كه در آن وظايف زن تحقق مي‌يابد و به ثمر مي‌نشيند، و ماندن زن در خانه به منزله پاسداري از عفت و پاكدامني اوست كه او و جامعه را از فتنه و بلا باز مي‌دارد. از آن‌چه ما را به اين يقين مي‌رساند كه مكان اصلي كار كردن براي زن خانه است؛ مي‌توان موارد زير را برشمرد: 1)تكوين جسماني زن و مرد متفاوت است؛ در نتيجه زن نمي‌تواند كارهايي را كه براي مردان است، به خوبي انجام دهد؛ و مسائلي چون حيض و نفاس و حمل و شيردهي او را درگير مي‌كند. 2)كاري با موفقيت همراه است، كه برپايه تخصص بنا شده باشد؛ و هر فرد در آن عمل ويژه‌اي انجام دهد. زندگي خانوادگي نيز ميدان كاري بزرگي‌است، و هر يك از زن و مرد وظيفه‌اي دارند؛ وظيفه تأمين نفقه و هزينه زندگي زن و فرزند، و كار براي به دست آوردن آن به دوش مرد است و زن رعايت خانواده و پرورش فرزندان، شيردهي به نوزادان، محبت مادري، و انجام كارها و وظايف خانه‌داري را برعهده دارد. 3)انجام كارهاي منزل و رسيدگي به امور فرزندان معمولاً تمام وقت زنان را مي‌گيرد؛ بنابراين كار كردن زن در خارج از خانه، عملاً از تمركز و توجه زن نسبت به وظيفه مادري و امور منزل مي‌كاهد و زن نمي‌تواند امور خانه‌داري را به وجه احسن انجام دهد و يا در انجام وظايف اصلي خود سربلند و موفق باشد؛ بلكه فشارها و دغدغه‌هاي بسياري خواهد داشت كه او را از پاي درمي‌آورد. آثار منفي كار زنان تأثير منفي كار زنان بر كودكان: اطفال به رعايت و مهرباني نياز دارند، واين مهر و محبت را تنها در مادر خود مي‌يابند؛ و مادر كسي است كه درد دل خود را با او در ميان مي‌گذارند؛ اين مادر است كه به آن‌ها راه درست را مي‌نماياند و آن‌ها را با عواطف و با تربيت صحيح بار مي‌آورد؛ طبعاً وقتي زن خسته از كار برمي‌گردد، چنان از مسؤوليت‌ها و گرفتاري‌هاي محيط كار خسته و درمانده‌است، كه كودكان را تنبيه و توبيخ مي‌كند، يا بر آن‌ها فرياد مي‌كشد و يا به آن‌ها بي‌اعتنايي مي‌كند؛ در نتيجه كودكان كه مدت طولاني دوري مادر را تحمل كرده‌اند؛ رنج و سختي مضاعفي نيز خواهند كشيد- و اين به ويژه بر اطفال كم‌سن و سال تأثير سلبي بسياري خواهد گذاشت؛ چنان‌چه از نظر اخلاقي آسيب‌پذير خواهد بود و با عقده و احساس ذلت بار خواهد آمد و يا دچار افسردگي و پرخاشگري خواهد شد. تأثير منفي كار زنان بر خود آن‌ها: طبعاً تحمل مسؤوليت‌ها و دغدغه‌هاي كار بيرون از خانه، بسيار سخت است؛ چه بسا كه وقتي مرارت‌ها و مشقت‌هاي داخل خانه نيز به آن افزوده گردد؛ زن در طول زمان به بيماري‌هاي مزمن دچار خواهد شد- اگر كار زن همراه با اختلاط با مردان باشد، زن به مرور زمان ويژگي‌هاي زنانه خود را از دست خواهد داد. تأثير منفي بر شوهر: وقتي شوهر از محل كار باز مي‌گردد، نيازمند است كه زن مرارت و خستگي را از دل او دور كند؛ اما اگر تنها در خانه بنشيند، و كسي نباشد كه سختي‌هاي روزگار را با او در ميان بگذارد، در بدگماني بين زن و شوهر گشوده خواهد شد، و اگر هر يك از ايشان به ديگري خيانت كند، چنان‌است كه كار زن كوتاهي در وظايفي‌است كه او نسبت به شوهرش دارد؛ اگر مرد بداند كه رغبت‌ها و تمايلات و نيازهاي او را زن برآورده نمي‌كند، يا گمان كند كه زن قصد خيانت به او را دارد، استمرار رابطه زناشويي بين آن‌ها دشوار خواهد بود؛ و به همين دليل طلاق و جدايي افزايش مي‌يابد. تأثيرات منفي بر اجتماع: مهم‌ترين اثر كار كردن زنان در بيرون از خانه، افزايش آمار بيكاري در بين مردان است؛ زيرا حضور زنان در صحنه اشتغال، فرصت‌هاي شغلي را براي مردان شايسته محدود خواهد كرد؛ بيكاري از معضلات و مشكلاتي است كه آثار بدي در جامعه برجاي مي‌گذارد. همچنين چنان چه زن هر روز براي كار از خانه بيرون برود؛ كراهت و زشتي اين عمل از بين مي‌رود و خروج از منزل براي او تبديل به يك عادت مي‌شود و اين خطر بزرگي براي اجتماع است؛ همچنين اختلاط زنان و مردان در محيط كار باعث مي‌شود كه زنان در محيط شغلي خود را برابر با مردان تلقي كنند و اين مسأله موجب بروز مشكلات اجتماعي و شيوع فساد در بين زنان و مردان خواهد شد. شرايط و ضوابط با اين‌حال بايد دانست كه شريعت هرگز زنان را از كار كردن در خارج از خانه ممنوع نكرده‌است؛ بلكه شرايط و ضوابطي را براي اين امر مقرر كرده‌است. اين شرايط عبارتند از: 1) كار زن نبايد با وظيفه اصلي و اساسي زن در خانه و مسؤوليت‌هاي او در برابر شوهر و فرزندانش تعارض داشته باشد: زن نبايد چنان به شغلش وابسته شود كه خانواده را فراموش كند يا دير به خانه بيايد؛ بنابراين لازم است كه وقت كار زن محدود باشد كه تأثيري در انجام بقيه وظايفش در خانه نداشته باشد. 2)مصالح خانواده و يا اجتماع كار كردن زن را ايجاب كند: همان‌طور كه پيشتر گفتيم، زنان به ماندن در خانه‌ها امر شده‌اند؛ بنابراين لازم است كه تنها هنگامي به كار بپردازند كه مصالح خانواده و يا اجتماع آن را ايجاب كند. زناني كه شوهرشان درآمد كافي دارند، و در عين حال كودك يا كودكاني دارند كه بايد به پرورش آن‌ها بپردازند؛ نبايد به كار در بيرون از خانه بپردازند؛ همچنين چنان چه به كاري اشتغال دارند كه در اجتماع نيازي به آن نيست و يا خلاف مصلحت جامعه است. كار موافق با طبيعت زن باشد: كاري كه زن انجام مي‌دهد بايد با روحيه زنانه كه روحيه لطيف و ضربه‌پذير است؛ موافق باشد؛ انجام كارهاي سخت كه به قوت عضلاني و نيروي جسماني نياز دارد، براي زنان مناسب نيست. همچنين كار در محيط‌هاي صنعت، زراعت و تجارت با روحيه زنان موافق نيست. اما كارهاي ديگري مانند تدريس در مدارس دخترانه، خياطي و آشپزي مطابق با طبيعت زنان هستند. 3) خارج شدن زن براي كار بايد با اجازه ولي او باشد: اذن ولي زن را از گرفتار شدن در مشاغل نامناسب باز مي‌دارد و زندگي خانوادگي را پايدار مي‌كند. البته چنان‌چه زن ازدواج نكرده باشد، ولي او پدرش و اگر ازدواج كرده باشد، شوهر اوست و اشتغال زن بايد با صلاح‌ديد و توافق هر دو باشد. البته ولي در مورد اين كه زن به كار مباحي مي‌پردازد، در برابر خدا مسؤول است. فقها براي شرط كردن اذن شوهر يا ولي به سخن خدا استدلال كرده‌اند كه " ياأيها الذين آمنوا قوا أنفسكم وأهليكم نارا وقودها الناس والحجارة " . اي كساني كه ايمان آورديد، خودتان و خانواده‌تان را از آتشي كه هيزمش مردم و سنگ‌ها هستند؛ باز داريد. و از سنت اين كه رسول خدا- صلي الله عليه و سلم- فرمود: كلكم راع ٍ ومسئول عن رعيته ، فالأمير الذي على الناس راع وهو مسئول عنهم ، والرجل راع على أهل بيته وهو مسئول عنهم ، والمرأة راعية على بيت بعلها وولده وهي مسئولة عنهم ، والعبد راع على مال سيده وهو مسئول عنه همه شما نگهبان هستيد و مسؤول امر رعيت خود هستيد؛ امير كسي است كه نگهبان مردم است و مسؤول ايشان است. مرد نگهبان اهل بيت خويش است و مسؤول بر ايشان است. زن نگهبان خانه شوهرش و فرزندش است و او مسؤول بر ايشان است. بنده نگهبان بر مال آقاي خود است و مسؤول آن است. 4) التزام به حجاب شرعي، ان است كه چيزي از زن جز جامه رو كه قهراً آشكار مي‌شود، آشكار نشود؛ و زن تمام بدن خود را و از جمله سر، صورت، دست‌ها و پاهاي خود را بپوشاند؛ و لباس او خود زينت نباشد و به لباس مردان و يا زنان كافر شبيه نباشد. همچنين لباس زن نبايد تنگ و يا شفاف باشد. زن نبايد همچنين خود را در هنگام خروج از خانه معطر كند. كار خالي از اختلاط باشد: كاري كه زن انجام مي‌شود، بايد بدون اختلاط با مرد نامحرم باشد. بر اساس اجماع فقهاء سلف صالح كار كردن زن در محيطي كه در آن مردان حضور دارند، جايز نيست. موارد بسياري هست كه زنان مي‌توانند بدون اختلاط به كار خارج از خانه بپردازند؛ از آن جمله: تدريس در مدارس دخترانه، پزشكي و پرستاري براي زنان، خدمت اجتماعي در سازمان‌هاي زنان، كار اداري در محيط زنانه، و كار كردن در كتابخانه‌هاي مخصوص بانوان. 1) از نظر اسلام زن و مرد از لحاظ شخصيت و هويت انسانى با يكديگر برابر بوده و در بسيارى از احكام عبادى وحقوق اجتماعى نظير ارث، تعليم و تربيت و... زن با مرد شريك است، مگر امورى كه بنا بر حكمت خداوندى به زنان اجازه قبول مسؤوليت داده نشده (قضاوت، جنگ، حكومت و ...) . 2 ) اسلام و فقهاى مذاهب اسلامى كاركردن زنان را در خارج از خانه حرام ندانسته اند . 3 ) وضعيت كنونى اجتماعات بشرى گاهى اقتضا دارد كه زنان در برخى منصبهاى اجتماعى و مشاغل حساس مشاركت داشته باشند و نقش سازنده آنان در مسايل تربيتى، فرهنگى، خدماتى و اجتماعى قابل انكار نيست. 4 )با توجه به ملاحظات و دستوراتى كه شرع مقدس بر آن تأكيد دارد، چه بسا حضور زنان در برخى مشاغل نظير پزشكى و پرستارى و مراكز آموزشى ويژه بانوان يك ضرورت باشد، زيرا عدم حضور زنان در اين مشاغل مستلزم استفاده از مردان است براى آموزش و معالجه است. 5 ) البته حضور زنان در اين گونه مشاغل و حتى در اجتماع، حتى المقدور نبايد باعث اختلاط آنان با مردان شود و آنان وظيفه دارند با حفظ شؤونات اسلامى نظير پوشش مناسب و رعايت عفت و پاكدامنى، محيط فعاليت خود را از گزند وسوسه هاى شيطانى دور نگه دارند. 6) وظيفه ديگرى كه به عهده زنان گذارده، شده است، داشتن رضايت همسر براى حضور در خارج از خانه است. 7 )به طور خلاصه قوانينى كه اسلام براى حضور زن و مرد در اجتماع وضع كرده عبارت است از: پوشش مناسب و شرعى، پرهيز از نگاه هاى خيره و فتنه انگيز، تنها نبودن زن و مرد بيگانه در يك محل، اجازه داشتن از همسر و رعايت عفت و پاكدامنى. چنانچه اين شرايط در محيط كار رعايت نشود، كاركردن زنان در خارج از خانه حرام است. حال چه حضور آنان براى نياز اقتصادى باشد و يا به انگيزه ديگر. 8) هدف از آن چه گفته شد هرگز توجيه و تأييد وضعيت موجود در همه موارد نيست چه اين كه متأسفانه گاهى اختلاطها و گفتگوهاى نامناسب كه با روح اسلام سازگارى ندارد و در برخى از مراكز وجود دارد. 9) همان گونه از كلمات گهربار امام خمينى ـ ره ـ استفاده مى شود تربيت فرزندان صالح و شايسته و تحويل آنان به جامعه و به عبارت ديگر شغل مادرى و مادر بودن خود از اهم امور است. 10) بر نظام مقدس جمهورى اسلامى است كه تا آنجا كه ممكن است در جهت جداسازى محيط هاى اشتغال اقدام كند و محيط هايى مخصوص اشتغال خانم ها تعيين نمايد، چه اين كه توان مديريتى و اداره خانم ها كمتر از آقايان نمى باشد

تاريخ ارسال: 1348/10/11

تعداد بازدید: 2245

نظر بدهید...
نظر خود را در فرم زیر وارد کنید
نام:
ایمیل:
نظر:
متن داخل تصویر را وارد نمایید:
کد امنیتی
 |